مس در محیط های خشک مقاومت در برابر خوردگی عالی دارد ، اما مستعد است که پتینه را در رطوبت بالا-} یا گوگرد- حاوی محیط های گاز حاوی ایجاد کند و در نتیجه باعث افزایش مقاومت در تماس شود. سطح آلومینیوم مستعد تشکیل یک فیلم اکسید متراکم است که در عوض می تواند از خوردگی بیشتر جلوگیری کند. با این حال ، مقاومت فیلم اکسید (حدود 10 Ω · cm²) بسیار بالاتر از بستر مس (10⁻⁶Ω · cm²) است و باید از طریق آبکاری قلع ، آبکاری نیکل یا درمان اکسیداسیون آنودیک بهبود یابد.
از نظر تأثیر دما بر هدایت الکتریکی ، ضریب دمای مقاومت مس (0.0043/ درجه) پایین تر از آلومینیوم (0.0041 در درجه) است ، اما ضریب گسترش حرارتی آلومینیوم (10 × 10 23 23.6) 1.4 برابر مس (16.5 × 10⁻⁶/ درجه) است. در سناریوهایی با نوسانات دما قابل توجه ، انبساط حرارتی و انقباض میله های آلومینیومی برجسته تر است که ممکن است باعث شل شدن در نقاط اتصال شود. این می تواند از طریق طراحی ساختاری (مانند رزرو شکاف انبساط) یا با استفاده از اتصالات انعطاف پذیر کاهش یابد.